Μια παροιμία λέει "Μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις"!
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Ακόμα, αποσπασματικά από την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια των λαθών και των ανοησιών της Βικιπαιδείας, αντιγράφω στο λήμμα "Παπανούτσος" τα κάτωθι. Μπορείτε να μπείτε και να τα διαβάστε όλα:
"Ο Ευάγγελος Παπανούτσος (Πειραιάς, 27 Ιουλίου 1900 - Αθήνα, 2 Μαΐου 1982) ήταν σημαντικός Έλληνας παιδαγωγός, φιλόσοφος, θεολόγος και δοκιμιογράφος- κειμενογράφος του 20ου αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από το Σοπωτό της Αχαΐας. Η συμβολή του στη λειτουργία και στην ανακαίνιση της Ελληνικής Παιδείας είναι ευρέως γνωστή. Οι κυριότερες μεταρρυθμίσεις που οφείλονται στον Ευάγγελο Παπανούτσο ήταν, μεταξύ άλλων, η καθιέρωση της δημοτικής στην Εκπαίδευση και ο διαχωρισμός της Μέσης Εκπαίδευσης στις βαθμίδες Γυμνασίου και Λυκείου. Το εκπαιδευτικό του έργο υπέστη έντονη κριτική από την Δικτατορία και αναιρέθηκε σχεδόν ολοσχερώς την περίοδο 1967-74. Ωστόσο, με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Ράλλη του 1976 ουσιαστικά στηρίχθηκε στις δικές του ιδέες.
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 27 Ιουλίου 1900 (παλαιό ημερολόγιο).
Από το 1915 ως το 1919 φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κατά την τριετία 1924-1927, με υποτροφία του πλούσιου Αλεξανδρινού Χ. Νομικού, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία και τη Γαλλία και το 1927 ονομάστηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Τυβίγγης (σ.σ.: τρέχα γύρευε).
Η διατριβή του είχε τίτλο "Το θρησκευτικό βίωμα στον Πλάτωνα".
Υπηρέτησε την Εκπαίδευση από το 1920 στον Άγιο Νικόλαο Μελιτίνης Μάνης, από το 1921-1923, στο Αβερώφειο Γυμνάσιο Αλεξάνδρειας
Το 1930 -1931 με τον Ευάγγελο Πανέτσο ιδρύουν δυο πειραματικές τάξεις για την εφαρμογή νέων διδακτικών μεθόδων (σ.σ.: σαν αυτές της φωτοτυπίας).
Το 1934-1936 διατέλεσε Διευθυντής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρούπολης.
Το 1937 -1938 υποδιευθυντής και διευθυντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ιωαννίνων .
Το 1938-1939 ήταν καθηγητής στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία.
Το 1939-1943 Διευθυντής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης και το 1943-1944 συνδιευθυντής και διευθυντής στη Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία Πειραιά.
Μετά την απελευθέρωση διορίσθηκε Γενικός Διευθυντής (1944-1946) και αργότερα (1950 και 1963) Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας από τον τότε πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου.
Δίδαξε επί 20 χρόνια (1947-1967) Φιλοσοφία, Ψυχολογία και Παιδαγωγικά στο μορφωτικό ίδρυμα (Λαϊκό Πανεπιστήμιο) «Αθήναιον» που ίδρυσε ο ίδιος. (σ.σ.: "παιδαγωγικά", σαν αυτά της φωτοτυπίας).
Βουλευτής Επικρατείας με την Ένωση Κέντρου (1974-1977).
Το 1980, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών συγκεντρώνοντας είκοσι δύο από τις τριαντατρείς ψήφους των παρόντων ακαδημαϊκών.
Απεβίωσε (σ.σ.: τα κακάρωσε) στις 2 Μαΐου 1982.
